Kururu

~KURURU~ จดหมายฝากบ้าน

posted on 13 Oct 2008 17:09 by keron-army in Kururu

 

อะไรกันนี่...แค่ฉันไปทำภารกิจที่ดาวโลลิๆมา กองทัพร้างขนาดนี้แล้วเหรอ คุคุ...

"จดหมายของใครน่ะ คุคุ"

(เปิดทันที)

 

 อากิ"นี่ฉันเองนะจ๊ะ...ตอนนี้พานัทซึมิ กับฟุยุกิ ไปพักที่บ้านนอก ยังซะ ใครหลับมาบ้านช่วยดูแลด้วยนะจ๊ะ"

นัทซึมิ "เจ้ากบบ้าทุกตัว ฉันไม่อยู่ดูแลบ้านด้วยนะยะ!ถ้าลับมาบ้านรกฉันจะฆ่าพวกนายแน่!!" 

 

(มองจดหมายอยู่ครู่หนึ่ง)

 

แผล่บ!!(ใช้ลิ้นเลียอย่างว่องไว แล้วโยนไว้ที่เก่า)

 

"คุคุ....หากเราจะเก่งยิ่งขึ้นต้องฝึกฝนตนเองแสวงหาความรู้"

@lll@* ปิ๊ง!!

"ฉันเองคงต้องเดินทางครั้งสำคัญ"

(บ่นพึมพำ)

เรื่องอะไรฉันจะต้องมาเก็บบ้านด้วยล่ะ คู๊~~~~คุคุคุ

(เดินออกไปจากบ้านทันที)

นี่พวกนายน่ะ...จำไว้ฉันไม่เคยกลับมาที่นี่นะคุคุ....

~ KURURU ~ 009 Valentine by KururuKo~~

posted on 14 Feb 2008 14:32 by keron-army in Kururu

 HAPPY VALENTINE นะคะ คุคุ

แหม๋ แหม~~วันนี้เป็นวันแห่งความรักของชาวโพโคเพนทั้งที ฉันเองก็เลยอยากจะทำหน้าที่

 

"คิวปิดคูรุให้กับทุกๆคนนะคะ คุคุ"

 

คุณคูรูรุบอกว่าทนรังสีความร้อนแรงของเทศกาลแห่งหัวใจสีแดงไม่ไหวเลยส่งฉันมาฉันน่ะค่า

เอ่!!ถ้าจะพูดถึงวาเลนไทน์แล้วล่ะก็จริงๆเป็นวันระลึกถึงเซนต์วาเลนติโน่ใช่มั้ยคะ คุคุ

ว่ากันว่าถ้าเอาหัวใจตาแกjนั่นมาทำช็อคโกแลตล่ะก็ความรักจะยืนยาว คู๊~~คุคุ(อ๊ะ ขอโทษค่ะลืมตัวไป)

แล้ววันนี้ก็ยังเป็นวันกระเป๋าฉีกในรอบปีด้วยนะคะ เพราะดอกไม้น่ะราคาแพงลิบลิ่ว

จนประชากรชาวโพโคเพน ตายไปค่อนโลกเพราะค่าดอกไม้น่ะผลาญค่ากินไปหมดแล้ว

 คุคุ

(เอ๊ะ ฉันพูดความจริงมากเกินไปรึคะ)

ยกตัวอย่างเช่น คุณนัทสึมิที่แอบเธอค่ากับข้าวครึ่งหนึ่งไปซื้อช็อคโกแลตยี่ห้อหรูมาเตรียมให้ใครบางคน

นอกจากนี้ราคาช็อกโกแลตก็ยังพุ่งสูงเพราะมีใครบางคนกว้านซื้อไปหมดโลกเพราะไม่อยากให้สาวๆคนไหนให้ช็อกโกแลตกับฟูยูกิ(ลงทุนจังนะ คุคุ) แต่ตัวที่โชคดีที่สุดก็กำลังสำราญทานช็อกโกแลตในโกดังจนตัวพองออกมาจากโกดังไม่ได้(กรรมตามสนองนะ คุคุ)

มีบางพวกที่พยายามเอาช็อกโกแลตไปแจกพวกโพโคเพนเพื่อเชื่อมสัมพันธ์(จนเกือบโดนลากไปโรงพักเพราะนึกว่าโจรมุมตึก)

 

แล้วหนึ่งในนั้น คุคุ...พยายามเขียนจดหมายรักมีความว่า

 

ถึงแม่ยอดขมองอิ่มนัทสึมิ

             ทุกครั้งที่เห็น เธอก็ดูราวกับแสงเจิดจ้าของดวงอาทิตย์ ข้าอยากจะฝากความรักไว้ที่เธอดั่งแสงดวงตะวันที่ไม่มีวันสิ้นไปเหนือพื้นดินโพโคเพน หวังว่าช็อกโกแลตไส้มันเผานี่จะสามารถแสดงความรักที่มีของข้าให้เธอได้...ไม่มากก็น้อย

 

                                                                         รักจริงๆให้ดิ้นตาย

                                                                        Love You Forever

                                                                    จากชายที่เฝ้ามองเธออยู่ไกลๆ

 

แหม๋ แหม~~~และวันนี้ฉันเองก็ทำตัวเป็นทูตแห่งความรัก

คูรุรุโกะจะช่วยเองนะ คุคุ

 (หยิบขึ้นมาจากใต้ลังอาวุธที่กิโรโระพยายามซุกซ่อนไว้)

"ถอยไปแมวบ้า"(เตะแมว)

"คุณนัทสึมิ!!!"

"อะไร? นายจะทำอะไรอีกล่ะ?"

"มีจดหมายถึงคุณค่ะกับช็อกโกแลต คุคุ"

"เอ๋~~"

"อย่าเปิดนะ นัทสึมิ!!!!!!!นัทซึ...เม๊!!!!"

(ยัดจดหมายเข้าปากทันทีเพื่อทำลายหลักฐาน)

"เล่นอะไรกันเนี่ย!!"

(เคี้ยว)

"จดหมายอร่อยน่าดูนะ คุคุ"

"ช็อกโกแลต??"(เปิดออก)"ไส่มันเผาออกใหม่" น้ำลายไหล

"ขอบใจนะคูรุรุโกะ นายนี่ก็ใจดีเหมือนกันนะ ปีนี้ฉันเพิ่งได้อันแรกเลยล่ะ"

กิโรโระ(อึ้ง)

ลี้ ก่อนน่าจะดีนะ คุคุ

แกตาย!!!

คุคุคุแอ่ก

(ขณะนั้นมัวร์จังกำลังกินชอกโก้กันพลากับสิบโทอยู๋อย่างเอร็ดอร่อย ทามามะ นายกินมากไปเป็นไงเล่า?"

 

 

 

~ KURURU ~ 008 เซ้งด่วน!!

posted on 19 Jan 2008 13:02 by keron-army in Kururu

 

 

 

กล่องประหลาดของใครมาวางเกะกะทางเดินน่ะ คู๊ คุ

ท่าทางจำเป็นของหัวหน้าสินะ คงจะเป็นของไร้สาระเหมือนเก่าล่ะสิ!!

(เตะอัดติดผนัง แล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจ)

คู๊~~~คุคุคุ

แต่ดูสักหน่อยคงไม่เสียหหายหรอกนะคุคุ เพราะคงจะเป็นซากกันพลาที่ชำรุดเพราะฝีมือยายโหดแหงๆ

 

แกร่บ...เปิดกล่องออก

(มารยาทฉันไม่รูจักมาตั้งนานแล้วล่ะ อย่ามาถามหาเสียให้ยาก)

ไม่ใช่กันพลาหรอกเหรอ...แต่เป็น....

ปืนรุ่นใหม่เต็มกล่องเลย

รุ่นนี้ยังไม่วางขายเลยนะคุคุ ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าเป็นของใคร

 

ยังไงฉันก็อาศัยบ้านของเจ้าพวกโพโคเพนมานานแล้วก็ควรจะทำตัวให้เป็นประโยชน์สักหน่อยนะ

คู๊~~~~คุคุคุ

 

"ขายด่วน ราคาถูก!!!"

 

"กะ....แกทำอะไรของแกน่ะ"

"ก็ขายอาวุธยังไงล่ะรุ่นพี่..ตาก็ไม่ได้บอดมองไม่ออกเหรอไง~~~"

"แล้วอาวุธอะไร....ฮะ...เฮ้ย นั่นมัน!!!ของของข้า ของรักของข้า!!!~"

"คุคุ ใครว่าล่ะฉันเก็บได้ต่างหากล่ะเฟ้ย!!~"

"ไอ้กบตอ- ข้าแค่ไปเผามัน...เอ้ย..ไม่ใช่!! เอาเถอะ แค่ข้าแว่บไปแว่บเดียวแก..บังอาจ!!"

 

"งั้นเปลี่ยนป้ายใหม่ก็ได้นะ คุคุ"

 

แปะ

 

"ขยะ เผาไม่ได้นะคุคุ~~~~"

 

"นะ..นายเป็นหัวหน้ามันก็ว่าอะไรหน่อยสิ เจ้าเคโรโระ!!~"

ทำสายตาเย็นชา

"คนที่เก็บไม่เป็นที่เป็นทางต่างหากขอรับที่ผิด =*="

"นะ..นายคงได้สินบนเป็นกันพลามาสิท่า!!"

ดะ..โดโรโระ

"คนที่เอาอาวุธอันตรายเข้ามานั่นหล่ะที่ผิดขอรับ...-___-"

ทามาม้า~~~

"ผมไม่ทราบคร้าบ ^U^"

มัวร์

"เอ๊ะ จะว่ายังไงดีค่ะ คนส่วนมากว่ายังก็ว่าตามนั้นล่ะค่า มัวหนักใจจัง^__^" " 

ฮะเฮ้ย!!!

ความมืดหม่นเข้าครอบงำ

 

"อะไรกันนะ อ้าวเจ้ากบแดงทำไมนั่งแผ่รังสีอับเฉาแบบนั้นล่ะ? มันเผาอร่อยมาก"

 

"นะ..นัทสึมิ ในจักรวาลนี้คะ..คงมีตะ...แต่เธอที่..."

"เอ๊ะ...กล่องอะไรน่ะ? อาวุธเหรอ? ของนายสินะ"

"อย่าเอาของบ้าๆเข้ามาในบ้านนะย้า~~~~~~!!!!!"

พล่อก

 

 ทั้งๆที่ฉันคิดว่านายเป็นผู้เป็นคนกว่าคนอื่นแท้ๆ (อารมณ์เสียออกไป)

คู๊~~คุคุคุ

(เสียงแหลมสูง)

 

เซ้งยารักษาแผลใจถูกๆนะคู๊~~~~คุคุคุ