Giroro

วาเลนไทน์อะไรกัน ปัญญาอ่อนสิ้นดี
พวกโพโคเพนสาวๆเอาแต่วี้ดว้ายในวันนี้ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากทุกๆวัน
ทำเหมือนว่าจะมีอุกกาบาตตกลงมา
หรือมีมนุษย์ต่างดาวมายึดครองโพโคเพนงั้นแหละ ( เอ๊ะ... =_=" )
ที่แย่ไปกว่านั้นกองทัพเคโรโระดันบ้าบอไปกับพวกนั้นด้วย
เคโรโระเอาแต่ต่อกันพลาล่าช็อกโกแล็ตที่ฟูยุกิได้มาจากสาวๆ
ทามามะก็เอาแต่กินช็อกโกแล็ตที่ได้มาจากสาวๆชาวเมด
คูรูรุก็ได้ช็อกโกแล็ตจากเจ้าโพโคเพนหน้าละอ่อนที่สาวๆเอามาให้ถึงสถานีวิทยุ แถมยังเผื่อแผ่ช็อกโกแล็ตไส้มันที่ข้าสั่งตรงมาจากดาวเคโรนเอาไปให้นัทสึมิเสียนี่
ส่วนโดโรโระก็ได้ช็อกโกแล็ตที่โคยูกิทำมาเผื่อเหลือจากที่ทำให้นัทสึมิ
ไร้สาระสิ้นดี...
ข้าไม่สนใจวันวาเลนไทน์ปัญญาอ่อนอะไรนั่นหรอก
ต่อให้ข้าไม่ได้ช็อกโกแล็ตจากใครก็เถอะ...
ข้าไม่ได้สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่ได้สนใจ...
ไม่ได้...
สน...
ใจ...

~ GiRoRo ~ 008 พี่ชายของข้า

posted on 17 Jan 2008 16:00 by keron-army in Giroro
เทศกาลปีใหม่ที่ผ่านมา... เป็นช่วงที่พวกโพโคเพนสนุกสนานสุดๆ
หลายๆคนได้พบปะครอบครัวที่ไม่ได้พบเจอกันมานมนาน
แล้วพวกเราล่ะ จากดาวเคโรนมานานเท่าไรแล้ว
ใช้ชีวิตในกองร้อย กองทัพ เดินทางมาปักหลักที่โพโคเพน
ทั้งๆที่คิดว่าการยึดครองจะทำได้ง่ายๆแล้วจะได้รีบกลับไปหาหลายๆคนที่รออยู่ที่ดาวเกิด
แต่ก็ไม่เลย...งานของพวกเราไม่ได้คืบหน้าไปไหน
คงเป็นเพราะมีแม่สาวโพโคเพนจอมแกร่งอย่างนัทซึมิ
ซึ่งจริงๆแล้วคงเพราะหัวหน้าของพวกเราอ่อนแอเกินเยียวยาต่างหาก
...
ระหว่างที่ข้ากำลังครุ่นคิดพลางมองดูหญิงแกร่งคนที่ข้าเพิ่งคิดถึงไปด้วย
เสียงออดหน้าบ้านฮินาตะก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน...

"ใครมาน่ะ..." นัทซึมิพึมพำขึ้นมาจากใต้โต๊ะโคทัตซึ

 "เดี๋ยวข้าไปดูให้นะนัทสึมิ" แม้ไม่ใช่หน้าที่แต่ข้าก็ใจอ่อนทุกทีเลยสิน่า

"ถ้าเป็นพวกเซลล์หรือขายประกันก็ช่วยจัดการให้หน่อยนะกิโรโระ"

ข้าพยักหน้าตอบรับแต่โดยดีก่อนเดินออกไปดูผู้มาเยือน

 พลัน...ภาพตรงหน้ามันมันทำให้ข้าถึงกับกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้

การูรุแต่งตัวเป็นผู้หญิงโพโคเพน ฮ่าๆๆ...

ไม่รู้ว่าคิดยังไงหรือถูกใครบังคับให้ใส่มา...แต่เอาเถอะ...นั่นมันไม่ใช่ประเด็นนี่น๊า...

"วะ...ว่าแต่ นายมาที่นี่ทำไมล่ะ พวกข้าส่งรายงานประจำปีไปแล้วนะ"

 ข้าเอ่ยถามการูรุด้วยความสงสัย สาเหตุที่ร้อยโทผู้ทรงเกียรติจะลงมายังโพโคเพนด้วยตัวเองก็คงเพราะต้องการมาตรวจดูความคืบหน้ามากกว่าเหตุผลอื่นๆ

 "ของฝากจากท่านพ่อ"

การุรุพูดพลางส่งกล่องของฝากมาให้ ข้ารีบเปิดมันเพื่อดูสิ่งของที่อยู่ด้านใน ก่อนพบอาวุธสงครามจำนวนมากมายที่แออัดยัดเยียดเบียดเสียดกันอยู่

"นี่เจ้ามาเยี่ยมข้าเหรอ?" ข้าเอ่ยถามแม้จะรู้คำตอบอยู่เต็มอก

"ใช่ที่ไหนเล่า!!! เอาล่ะ ข้าต้องกลับแล้ว มีงานคั่งค้างอีกเยอะ" 

พูดจบการูรุก็รีบกลับขึ้นยานอวกาศไปอย่างรวดเร็ว

"ขอบใจนะพี่ชายข้า!!!" ข้าพูดพึมพำเบาๆแต่รู้ว่าเขาจะได้ยิน ท่านพ่อไม่เคยส่งอาวุธอะไรพวกนี้มาให้ข้าหรอกนอกจากเจ้าเท่านั้นที่คอยควบคุมอาวุธยุปโธปกรณ์ในกองทัพ

 เฮ้อ...ไม่รู้จะปากแข็งไปทำไม ไอ้ยศร้อยโทนั้นมันค้ำคออยู่หรือไงกันนะ ทำไมไม่พูดอย่างที่ใจคิดบ้างล่ะ

"กิโรโระ...หนาวจังเผามันให้กินหน่อยสิ" นัทซึมิตะโกนบอกมาจากในบ้าน

"เจ้าคิดว่าข้าว่างมากหรือไงห๊ะ!!! แต่เอาเถอะ...เห็นแก่เพราะข้าก็อยากกินเหมือนกันหรอกนะ ถึงจะเผาให้น่ะ..."

=///=

 ( พี่ยังไง น้องก็ยังงั้นล่ะ!!! )